Japonia nie jest spoko. Ale dlaczego mielibyśmy się dziwić? To nie jest kraj dziwny ze względu tylko na filmiki internetowe, ludzie tam mieszkajacy są bombardowani podobnymi treściami z telewizji! Zacznijmy od klasyki srebrnego ekranu, ukrytej kamery:

ukryta kamera - toaleta

ukryta kamera - sauna

Całkowicie normalne, prawda? Ale na tym nie koniec, niestety, w Japonii widocznie nie mają nikogo na miarę chociażby Kuby Wojewódzkiego, dlatego rolę showmana pełnią tam osoby takie jak HARD GAY (aka Razor Ramon).

Jeśli zaś chodzi o teleturnieje, swoistą klasyką jest “Silent Library”. W programie tym wystarczy wykonać zadanie, osoba go dokonująca jest wybierana na drodze losowania z szóstki uczestników:

W związku z miejscem wykonywania zadań, należało w nim zachować absolutną ciszę.
Czy na tak zwanym “zachodzie” podobne programy miałyby jakąkolwiek szansę na sukces? Wolę nie wnikać…

8-10 sierpnia, Mysłowice (10 km od Katowic). Jeszcze teraz można załapać się na karnet za 75 zł (+15 zł za dobę pola namiotowego). Więcej informacji na stronie http://off-festival.pl, ewentualniena stronie eventu na last.fm.

Clinic - gitarowa miazga, Of Montreal - indiepop (bardzo miły), British Sea Power - britpop, Caribou - ? (kojarzy mi się z Doves). Pomijam już całą resztę. Dla tych czterech - jadę tam.

Polecam obejrzeć jednak fragmenty jednego odcinka dla Wojewódzkiego na perkusji. (Cała akcja jest na początku drugiego klipu, warto jednak obejrzeć pierwszy, żeby “wczuć się w klimat”).

Póki co, są to jedyni znani wykonawcy. Wśród sponsorów festiwalu widnieją m.in. Pepsi i Carlsberg, co oznaczać może tyle, że będzie to spore przedsięwzięcie. Z pewnością czekam na resztę line-upu.

Po co to wszystko? Żeby zobaczyć, ile pieniędzy poszło na wojnę w Iraku (i jak trudno jest taką kasę wydać w inny sposób).

(Tak, jestem antywojenny, jeśli chodzi o najazd z powodów finansowych czy “władczych” zapędów jakiegoś idioty).

W pierwszym poście z serii “Japonia NIE jest spoko” zajmiemy się japońskimi rzeczami dziwnymi, odmiennymi. Filmikami, które swoją odmiennością powodują ogromny zgrzyt w głowie. 

Nie wierzę, że może to być usprawiedliwione odmiennością kulturową, życiem przez tysiące lat bez kontaktu z kulturą europejską. Wiem za to, że jest to jeden z najdziwniejszych narodów na świecie, a rzeczy, które potrafią oni tworzyć są nie do pomyślenia.

Weźmy na start “tańczącego człowieka noszącego maskę konia gotującego dzikie muchomory” - powala nas sam tytuł!

Dalej weźmy dziwną popkulturową miazgę - “szaleństwo Ronalda McDonalda”. Powiedzcie, proszę, czy oglądając ten 5-minutowy klip mieliście wrażenie, że upłynęło minut nie 5, a 25?… 

W podobnym, nadpobudliwym klimacie mamy tancerkę “padaczkę”:

Możemy też dowiedzieć się, że cholernie dziwne, mocno narkotyczne (bo nie wierzę, że nie) klimaty ulicznych parad techno mają miejsce nie tylko w niemczech.

W następnym odcinku serii zajmiemy się najprawdopodobniej japońskimi teleturniejami.

Lista ta będzie ulegać powiększaniu, o czym informować będziemy w komentarzach, także warto dodać sobie feed rss komentarzy do czytnika, lub chociaż samą stronę do ulubionych - i czasem zerkać.

Wiele osób czyni z tej “sławy” ważny element swojego życia. Tay Zonday, którego piosenka ““Chocolate rain” ma ponad 21 milionów odsłon, oparł na niej piosenkę “Cherry-chocolate rain” reklamującą napój “Dr Pepper”. Podobna ilość osób zobaczyła filmik Chrisa Crockera, który nakazywał zostawienie w spokoju Britney Spears. Jego ekspresja była miernie naśladowana przez polską pseudogwiazdę Internetu. Jest nią Luntek, który starał się w identyczny sposób bronić Dody. Jednak Polska może poszczycić się innymi zjawiskami, między innymi piosenką o zupie z suchego chleba, smalca, maggi, oraz soli i pieprzu (Wodzionka - zespół FEET), Gracjanem Roztockim, oraz wszelkimi dubbingami znanych i/lub lubianych filmów (Borewicz, DubbingPLSquad) dodającymi niesamowite (i niesamowicie śmieszne) wypowiedzi w usta bohaterów (nieśmiertelne zdjęcie z komunii, lub cytat z filmu “Egzorcyzmy Emily Rose” - “Proszę księdza, czy boli w anal?”). Tworzą one jedyny w swoim rodzaju klimat, dzięki ktoremu mozna do końca obejrzeć do końca nawet tak nudny film jak “Nad Niemnem”. Niestety, gatunek ten został zepsuty przez tworzenie filmików z użyciem programu IVONA. Sprawiło to, że dużo osób zyskało uraz do tego typu produkcji ze względu na odebranie z tych filmów duszy, którą wkładali w nie autorzy dubbingu z użyciem mikrofonu i własnych glosów, dostosowywanych przynajmniej do sytuacji tonem, do czego maszyna nie jest zdolna.

Jednak, jeśli nie ma się ochoty podkładać głosu do stworzonego już materiału filmowego, zawsze można nakręcić własny film. Właśnie tak powstał Zespół Filmowy “SKURCZ”. Autorzy takich hitów jak Dżudo Honor, Zły Szeląg (wykorzystany w teledysku Kazika), niezapomniane “Kobyle caco”, oraz filmy pełnometrażowe: “Bulgarski pościkk”, “Sum tak zwany olimpijczyk”, “Wściekłe Pięści Węża”, “Sarnie żniwo, czyli pokusa statuetkowego szlaku”, oraz po przemianowaniu na “GIT Produkcję, serie filmów animowanych, m.in. “Pod gradobiciem pytań”, “Piesek Leszek”, “Koleś Git”, “Kapitan Bomba”… Na arenie międzynarodowej nie ma się czego wstydzić, z pewnością każdemu krajowi przyda się kilku “pozytywnych świrów” którzy rozbawiliby ludzi w polskiej, smutnej rzeczywistosci.

Wiadomo, że w dobrym kinie akcji chodzi właśnie o akcję. I chociaż budżet czasem nie pozwala na używanie prawdziwych granatów, to wiadomo, że liczą się chęci (a ten, co powiedział, że dobrymi chęciami wybrukowana jest droga do piekła - nie miał racji). Wiadomo przecież, że jeśli się chce, to niekoniecznie trzeba zrobić to idealnie, czego żywym obrazem są panowie na poniższym klipie.

Przejdźmy jednak do prawdziwych filmów. Nie ukrywajmy, że z hasłem “kino akcji” kojarzy nam się zwykle USA. Każdy z nas ma w głowie jakiś obraz stereotypowego filmu akcji (zwykle z aktorami typu Jean-Claude Van Damme, Steven Seagal czy inni). Niestety, oglądając filmy takie, jak ten, obraz ten ulega zniekształceniu.

Nie samą Ameryką jednak człowiek żyje. W np. Turcji również tworzy się fajne sceny walki.

Ale, ale - walka to nie tylko wojenne czy industrialne klimaty! Zawsze można dodać odrobinę fantastyki (choć wydaje się, że aby zrobić na nią miejsce, zabrano totalnie dynamikę).

Walka z ludźmi, walka z humanoidalnymi potworami z kosmosu to nie wszystko. Dzielnym bohaterom amerykańskiego kina przychodzi też walczyć z rekinami! Pozostaje jedynie pozazdrościć filmowym postaciom takiego arsenału, jak sprej na rekiny. (Swoją drogą, wiecie, jaki jest najlepszy sposób, aby podać go komuś na drabince helikopteru)?

Takie filmy to fajna sprawa. Można wiele się dowiedzieć o świecie. Gdyby Hubert Urbański zadał wam pytanie o milion pt. “jak rekiny reagują na sprej na rekiny” - będziecie znać odpowiedź.

Lista ta będzie ulegać powiększaniu, o czym informować będziemy w komentarzach, także warto dodać sobie feed rss komentarzy do czytnika, lub chociaż samą stronę do ulubionych - i czasem zerkać.

• Go-Nijō, cesarz Japonii
• Amerigo Vespucci, włoski kupiec, nawigator i podróżnik morski
• Phoebe Knapp, amerykański kompozytor, autor hymnu Stanów Zjednoczonych
• Hugo Koch, holenderski wynalazca, twórca maszyny do szyfrowania Enigma
• Stanisław Czajkowski, polski malarz
• Wiaczesław Mołotow, radziecki polityk, działacz partyjny, minister spraw zagranicznych
• Lechosław Marszałek, polski reżyser filmów animowanych, m.in. serialu Bolek i Lolek
• Jurij Gagarin, radziecki kosmonauta, pierwszy człowiek w kosmosie
• Bobby Fischer, amerykański szachista, arcymistrz, mistrz świata

a z nowszych (bo Fischer urodził się w 43.) mamy kilka postaci niezbyt znanych, jak i znanych, ale mocno średnio wartych zaznaczenia (typu Kinga Rusin) – i za nimi sami sportowcy. Im młodsi, tym bardziej sportowi. Możemy pobawić się w wyciąganie wniosków i stwierdzić, że w dzisiejszych czasach – aby zostać szybko odnotowanym w kartach historii – najlepiej jest zostać sportowcem. Ja mam większe aspiracje – choć wiem, że szybko to się nie stanie – chciałbym zostać królem Polski.

Nie chodzi jedynie o płaszcz królewski, tron królewski, berło królewskie, pałac królewski, uczty królewskie, o nie.

King in the castle, king in the castle!
I have a chair, I have a chair!
Go do this, go do this, king in the castle!

Nie chcę też władzy. W zasadzie nie chcę władzy w ogóle. Władza jest o tyle kiepska, że zabiera całą esencję z kierowania ludźmi – bo zamiast widzieć, jak ludzie zaczynają rozumieć, jak sami pchają się do przodu przy okazji napędzając wszystko dookoła – widzimy ludzi, którzy robią pod przymusem.

Robić pod przymusem bardzo nie lubię, dlatego chciałbym zostać królem. Jak mówi stosunkowo świeże powiedzonko, “zajebisty jak król“, król jest zajebisty, a skoro jest zajebisty, to nie ma nikogo ponad nim -> królowi nikt nie rozkazuje, król nie musi robić pod przymusem. Do tego mógłbym robić to, co bardzo lubię robić, czyli tworzyć zupełnie bezużyteczne idee, jak np. myślenie o tym, co bym robił, gdybym był królem Polski – z tą drobną różnicą, że król może w zasadzie bardzo wiele, jeśli nie wszystko (zważając na dzisiejszą rolę Boga w życiu człowieka – to raczej wszystko), a co za tym idzie – mógłbym te idee urzeczywistniać. I wtedy powstawałyby dwudziestogodzinne filmy o papieżu, Jezusie, końcu świata i Billu Cosbym jako “głównym złym”. Na każdej ulicy zostałyby zamontowane głośniki – orwellowsko trochę, co? nie do końca, bo – i leciałaby z nich muzyka miła, przyjemna, i tylko w zasadzie muzyka, ewentualnie każda matka mogłaby zawołać swoje dziecko o 16-stej do domu na obiad, zamiast krzyczeć wychylając się z balkonu (ta wizja jest wątpliwa: dziś moja 9-letnia kuzynka bawiła się swoim samsungiem), wszystkim żyło by się miło i przyjemnie, takie życie z soundtrackiem.

Mógłbym długo tutaj wymieniać, jak fajnie wyglądałaby Polska, gdybym został jej królem (z góry zaznaczam: mam również kilka mocnych pomysłów na wojsko i gospodarkę, także o to się martwić nie należy), ale tworzenie wizji własnego kraju to motyw dobry na poranny papieros i oczekiwanie na autobus po ledwo przespanej nocy. Chciałem powiedzieć jedno. Nazywam się Bartosz Pietrzak, mam 19 lat, 9 marca urodziłem się równiez i ja i do dziś nie zgadzam się na rzeczywistość. Gdy już zostanę królem Polski, zmienię ją na dużo przyjemniejszą.